ALTCAR Military Competition 2010
ALTCAR 2010
Verslag van de UKRFA Military Skills Competition 2010 te Altcar
Al enkele jaren gaat ons team naar van de AVRM naar de competitie in Altcar. Maar nog nooit was de datum dat het doorging zo laat afgegeven. Pas 6 weken van te voren werd het groene licht gegeven. Al maanden van te voren werd er voortdurend geïnformeerd of de competitie wel zou doorgaan. Maar telkens moest de organisatie een antwoord schuldig blijven. Tegen de tijd dat bekend werd dat het toch doorging was ons team reeds gehalveerd. Door de onzekere factor hadden de andere teamleden andere dingen gepland. Dus bleven Leen Stolk en ik over. Ook een ander Nederlands team kon nog op het laatste moment 3 man bij elkaar krijgen. Penny White, de motor achter de informatiestroom en ondersteuning van de AVRM-teams, was sinds jaren niet mee i.v.m. haar tour door de VS.Zoals gebruikelijk zijn leen en ik reeds op de donderdag voor de wedstrijd naar Liverpool gevlogen om toch ook van de omgeving wat te gaan genieten. Bij aankomst werden we gerustgesteld dat ons team aangevuld zou kunnen worden met Britse manschappen. Ook het andere Nederlandse team koos hiervoor, met dien verstande dat zij naast een man en twee vrouwen er nog een vrouw bij wilden, zodat ze een vrouwenteam konden vormen. Dit leidde trouwens tot een hilarisch moment bij het ochtend appel toen het vrouwenteam werd opgeroepen en de mannelijke captain “Present “ riep.De avond voor de wedstrijd werd duidelijk dat er 27 teams zouden meedoen en er helaas toch geen Britse manschappen beschikbaar waren. Maar wel onze befaamde Pedro da Silva uit Frankrijk . Met z’n drieën hebben we de kar getrokken en de 18 onderdelen afgelopen. Normaal zijn er een stuk of 25 en daarnaast ook beeldmateriaal dat je onderweg moet analyseren, maar ook dit was dit jaar niet aanwezig. Maar 18 onderdelen is ruim genoeg om een dag mooi te vullen en niet al te afgemat de avond in te gaan. Want leen en ik hadden ons opgeofferd om naar het galadiner te gaan.Mooie resultaten waren het gevolg van onze inzet. Waarbij opviel dat we van de 27 teams de 2e tijd hadden met de “March” naar het schieten toe. Allen de Royal Marines moesten we voor ons laten. Ditzelfde gold bij het pistoolschieten. Andere fysieke onderdelen, waarbij bijvoorbeeld na de hindernisbaan met een draagbaar gelopen moest worden met een zware pop en in de duinen waar ook met een draagbaar en gewichten gelopen moesten worden, deden we met één man minder maar zeker niet met minder resultaat. Bij het uitschakelen van de scherpschutter, hoorden vooraf dat ook hier alleen de Royal Marines er in geslaagd waren om dit te doen. Dus ook hier met de Miles om, fanatiek op pad. Met een uitgekiende plan kwam ik op een meter afstand achter de sluipschutter, om vervolgens tot de conclusie te komen dat mijn munitie op was ! Mijn maat deed gelukkig de rest. Maar uiteindelijk werden we 1e van de buitenlandse teams en 6e overall met een gemiddelde leeftijd van 44 jaar !
Het vrouwen team waar Luz Zapata in zat werd uiteindelijk eerste bij de vrouwenteams en 10e overall. Of dat iets te maken had met de het voordurend aandringen, van Luz, om gematst te worden of door de tomeloze inzet van het mannelijk teamlid (Mike), is ons niet helemaal duidelijk.Bij het galadiner werd nog stilgestaan bij het overlijden van Douglas Spratt. En de avond werd uitgeluid met een gezellig feest in de Red Rose. Deze is trouwens nu gevestigd in de manschappenkantine naast het appelplaats.De volgende dag de “Falling plates” geschoten. Helaas vielen we hierbij niet in de prijzen. Elk jaar weer hoor je een ieder klagen hoe de wapens zijn afgesteld. Maar daar heeft iedereen dus last van !
Volgend jaar hopelijk wel een volwaardige competitie met meer deelnemers. En een oproep aan vooral jonge AVRM’ers om mee te doen !
Sm (R) Koert Veldmaat
